..چه کنم ؟چاره کجاست؟ سهم من دردل این ویرانی یک سبد بی تابی است
کاش روز دیدنت فردا نبود!!! کاش میشد هیچ کس تنها نبود ... کاش میشد دیدنت رویا نبود ..... گفته بودی با تو می مانم !! ولی ..... رفتی و گفتی و اینجا جا نبود .... سالیان سال تنها مانده ام ..... شاید این رفتن سزای من نبود ...... من دعا کردم برای بازگشت ...... دست های تو ولی بالا نبود ...... باز هم گفتی که فردا میرسی ...... کاش روز دیدنت فردا نبود !!! دیروز ما زندگی را به بازی گرفتیم امروز، او ما را ... فردا ..
پا به پای کودکی هایم بیا کفش هایت را به پا کن تا به تا قاه قاه خنده ات را ساز کن باز هم با خنده ات اعجاز کن پا بکوب و لج کن و راضی نشو با کسی جز عشق همبازی نشو بچه های کوچه را هم کن خبر عاقلی را یک شب از یادت ببر خاله بازی کن به رسم کودکی با همان چادر نماز پولکی طعم چای و قوری گلدارمان لحظه های ناب بی تکرارمان مادری از جنس باران داشتیم در کنارش خواب آسان داشتیم یا پدر اسطوره دنیای ما قهرمان باور زیبای ما قصه های هر شب مادربزرگ ماجرای بزبز قندی و گرگ غصه هرگز فرصت جولان نداشت خنده های کودکی پایان نداشت هر کسی رنگ خودش بی شیله بود ثروت هر بچه قدری تیله بود ای شریک نان و گردو و پنیر ! همکلاسی ! باز دستم را بگیر مثل تو دیگر کسی یکرنگ نیست آن دل نازت برایم تنگ نیست ؟ حال ما را از کسی پرسیده ای ؟ مثل ما بال و پرت را چیده ای ؟ حسرت پرواز داری در قفس؟ می کشی مشکل در این دنیا نفس ؟ سادگی هایت برایت تنگ نیست ؟ رنگ بی رنگیت اسیر رنگ نیست ؟ رنگ دنیایت هنوزم آبی است ؟ آسمان باورت مهتابی است ؟ هرکجایی شعر باران را بخوان ساده باش و باز هم کودک بمان باز باران با ترانه ، گریه کن ! کودکی تو ، کودکانه گریه کن! ای رفیق روز های گرم و سرد سادگی هایم به سویم باز گرد! کم
كم با سردتر شدن هوا بهعلت كمبود ويتامين Dكه در اثر كمتر در معرض نور آفتاب
بودن در افراد مختلف اغلب نوعی احساس افسردگی و نااميدي ايجاد ميشود، شما با
استفاده از رایحهای گرم و دلپذير میتوانید براي ايجاد نوعي احساس آرامش و
اطمينان خاطر بهره بگيريد و تا حدودی بر این احساس ناخوشایندی كه در وجودتان بهوجود
آمده است، غلبه كنید. باز
باران٬ با ترانه خانه
ام کو؟ خانه ات کو ؟ روزهای کودکی کو ؟ * * * یادت آید روز باران پس چه شد دیگر٬ کجا رفت؟ در پس آن کوی بن بست * * * کودک خوشحال دیروز یاد باران رفته از یاد * * * باز باران٬ باز باران بی ترانه٬ بی بهانه
هیچکس حتی تو... نمی دانی درون قلبم چه خبر است. غمها غوغا کرده اند و
دلتنگیها همچنان باقی مانده اند. دوست داشتن را بیاموز ولی دوست نداشته باش چون
میشکنی .. آن
زمان که همگان به انسان پشت می کنند، تنها حضور
تو ... تنهایی را طراوت می بخشد..، خودت را
از ما دریغ نکن.. خدایا ! دل ما
را از آن خودت و چشم ما را نگران خودت کن.. قول داده ام... اما به هیچ ستارهی دیگری سلام نخواهــــــم کرد.. امروز عینکم باز شکست و من... از پشت شیشه شکسته عینک ماه را دیدم که ترک داشت و سینه آسمان را که شکاف و دیوار را که بیم ویرانی من... جام آب را دیدم که شکسته بود و پهلوی خاک را که خنجر خورده به خود می پیچید من... پرنده ای را دیدم که با بال شکسته پرواز می کرد و مردی را که دستانش جدا بود من... آدمها را خط خورده می دیدم و عروسکها را بی سر من... در خود بودم ماشینی گذشت و آب چاله را بر من پاشید به خود آمدم مرد عینک ساز گفت مرا عینک ات آماده است.. دلم تنگ است...دلم تنگ است...دلم اندازه حجم قفس تنگ است.. سکوت ازکوچه لبریز است...صدایم خیس و بارانی ست... نمیدانم چرا درقلب من پاییز طولانی ست..
قلب شکسته و دلتنگم کودکی را دیدم
که دلش غمگین بود و بدنبال عروسک می گشت. تا که در رویاها همه دار و ندارش،
قلک بی اعتبارش
و دل خسته و زارش همه را بی منت،
به عروسک بخشد غافل از آینده. *** زندگی فلسفه
ای بیش نبود که در آن بیزاری،
رهنمای همه یاران شده بود و محبت، افسوس. من خودم را دیدم،
آن زمانی که دلم سوخته بود و تو را می دیدم،
بی خبر از من و غمهای دلم و تو آن عصیانگر،
که نماد همه
خوبان شده بود!! و سخن از غم
یاران می گفت واپسین لحظه
دیدار عجیب خود نصیحت گوی،
من دیوانه شدی و سخن از رفتن،
سخن از بی مهری!! تو که خود می
گفتی خسته از هرچه
نصیحت شده ای. *** حیف از بازی
ایام، دریغ از
تکرار عاقبت باید رفت عاقبت باید گفت با لبی شاد و دلی غرقه به خون كه خداحافظ تو
. . . گر چه تلخ است ولی باید این جام محبت بشكست گرچه تلخ است ولی باید
این رشته الفت بگسست باید از كوی تو رفت دانم از داغ دلم بی خبری و ندانی
كه كدام جام شكست كه كدام رشته گسست گرچه تلخ است پس از رفتن تو خو نمودن
به غم و تنهایی عاقبت باید رفت عاقبت باید گفت با لبی شاد و دلی غرقه به
خون كه خداحافظ تو . .
چه
جمعه ها که یک به یک غروب شد نیامدی نیمه
شعبان سالروز ولادت مهدی موعود بر همه شیعیان مبارکباد
شاخه های سبز امیدم شکست عشق ما در شیشه فرهاد بود عشق شیرین ریشه اش در باد بود هیچ کس حرف صداقت را نزد هیچ کس دل را بر این دریا نزد یک نفر امروز در چشمم شکست یک نفر بار سفر بست و گسست یک نفر با خاطراتم دور شد یک نفر با قصه ها محشور شد..
كاش ميدانستي، بعد از آن دعوت زيبا به ملاقات خودت من چه حالي بودم خبر دعوت ديدار، چو از راه رسيد پلك دل باز پريد من سراسيمه به دل بانگ زدم آفرين قلب صبود، زود برخيز عزيز خاطرم را گفتم: زودتر راه بيفت هر چه باشد، بلد راه تويي ما يك عمر بدين خانه نشستيم وتو تنها رفتي بغض در راه گلو گفت: مرحمت كم نشود گويا با من بنشسته دگر كاري نيست جاي ماندن چون دگر نيست، از اينجا بروم مژده دادم به نگاهم، گفتم: نذر ديدار قبول افتاده است و تپش هاي دلم را گفتم: اندكي آهسته، آبرويم نبري عقل، شرمنده به آرامي گفت: راه را گم نكنيم!! خاطرم خنده به لب گفت: نترس نگران هيچ مباش سفر منزل دوست، كار هر روز من است چشم بر هم بگذار، دل تو را خواهد برد ... وه چه روياي قشنگي ديدم خواب، اي موهبت خالق پاك خواب را دريابم كه تو در خواب، مرا خواهي خواست كه تو در خواب، مرا خواهي خواند و تو در خواب، به من خواهي گفت: تو به ديدارمن آ آه، كاش ميدانستي بعد از اين دعوت زيبا به ملاقات خودت من چه حالي دارم پلك دل باز پريد خواب را دريابم من به ميهماني ديدار تو مي انديشم... " خداوندا اگر روزی بشر گردی ، ز حال ما خبر گردی ، پشیمان می شوی از قصه خلقت ، از این بودن از این بدعت ، خداوندا تو می دانی که انسان بودن و ماندن در این دنیا چه دشوار است ، چه زجری می کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است. "
دستشو گرفت و محکم بغلش کرد. اونم چشماشو بست و خودشو تو بغلش رها کرد و با صدای نفساش که تندتر و تندتر می شد از حال رفت. چند روز بعد پسش زد و رفت دنبال یه عشق تازه!!! به خدا عشق به رسوا شدنش مي ارزد و به مجنون و به ليلا شدنش مي ارزد دفتر قلب مرا وا كن و نامي بنويس سند عشق به امضا شدنش مي ارزد گرچه من تجربهاي از نرسيدنهايم كوشش رود به دريا شدنش مي ارزد كيستم ؟ … باز همان آتش سردي كه هنوز حتم دارد كه به احيا شدنش مي ارزد با دو دست تو فرو ريختنِ دم به دمم به همان لحظهي بر پا شدنش مي ارزد دل من در سبدي ـ عشق ـ به نيل تو سپرد نگهش دار، به موسي شدنش مي ارزد سالها گرچه كه در پيله بماند غزلم ،صبر اين كرم به زيبا شدنش مي ارزد ...
من از آن سوی حسرت های باران خورده می آیم شبی من باز میگردم شبی از جنس فرداها شبی تنها به یاد تو شبی با شوق دیدارت شبی من باز می گردم شبی..! این روزها که می گذرد هرروز احساس می کنم که مرا از عمق جاده های مه آلود یک آشنای دور صدا میزند آهنگ آشنای صدای او مثل عبور نور ، مثل عبور نوروز مثل صدای آمدن روز است آن روز که ناگزیر می آید آن روز ، پرواز دستهای صمیمی در جستجوی دوست آغاز می شود روزی که دست خواهش ، کوتاه روزی که التماس گناه است و زانوان خسته ی مغرور جز پیش پای عشق با خاک آشنا نشونـد روزی که سبز ، زرد نباشد گلها اجازه داشته باشند هر جا که دوست داشته باشند، بشکفند دلها اجازه داشته باشند هر جا که نیاز داشته باشند، بشکنند ای روزهای خوب که در راهید! ای جاده های گم شده در مه! ای روزهای سختِ ادامه! از پشت لحظه ها به در آیید! ای روز آفتابی! ای روز آمدن! ای مثل روز، آمدنت روشن! این روزها که می گذرد هر روز، در انتظار آمدنت هستم! درباره سايت منوي سايت پيوند هاي روزانه آرشيو سايت موضوعات سايت
که باز دلت نگیرد و از پیشم نروی
از تلخی های دلکم
پیش دوست و غریبه نگویم
بی هیچ سخنی از دلتنگی ها
لبخندی بر لب آورم که خود نیز ندانم این لبخند از غم های دفن شده در صندوقچه دلم است
یا ازبی کسی هایم
لیوانی پر از آب بر می دارم و به جای نوشیدنش
بر روی خودم می ریزم شاید از این حال رخوت بیرون آیم...
برچسبها: شعر و شاعری
خاص
و دلنشين
L Air Du Temps by Nina Ricci
رايحهاي غني از بوي گل ياسمن و ياس كه با بوي چوب صندل
و عنبه تركيبي گرم و دلپذير را به مشام ميرساند. نيناريچي يكي از برندهاي قديمي
است كه هميشه عطرهايش را در شيشههاي رنگي و خوش آبورنگ عرضه ميكند. با گذشت
اين همه سال همچنان ميتوان گفت رايحههاي نيناريچي همچنان روزبهروز پر طرفدارتر
ميشوند و اين برند حضور چشمگيري در اين صنعت دارد.
:ادامه مطلب:
بوسیدمش و در کنار آینه دلم نهادم
شاید دوری من ؛
شاید مردن من ؛
همه کار تو بود
شاید ..
میخورد بر بام خانه
آن دل دیوانه ات کو ؟
فصل خوب سادگی کو ؟
گردش یک روز دیرین ؟
خاطرات خوب و رنگین
در دل تو٬ آرزو هست؟
غرق در غمهای امروز
آرزوها رفته بر باد
میخورد بر بام خانه
شایدم٬ گم کرده خانه ! .. 
! ای خدای تنهایی
گاهـــــــی
هر از گاهـــــی
فانـــــوس یادت را
میان این کوچه های بی چراغ و بی چلچلـــــــه، روشن کنم
خیالت راحــــــت! من همان منـــــم؛
هنوز هم در ین شبهای بی خواب و بی خاطـــــره،
میان این کوچه های تاریک پرسه میزنم!
" میرسد روزی که بی هم میشویم یک به یک از جمع هم کم
میشویم /میرسد روزی که ما در خاطرات موجب خندیدن و غم
میشویم / گاه گاهی یاد ما کن ای رفیق میرسد روزی که بی
هم میشویم "
...
تـو نـزدیک هَمــان خـوابِ خوبــم هستی
تــا خوشبـختیم
یـک غَلـت دیــگر مانده
ما نه آنیم که در بازی تکراری این چرخ وفلک\"هرکه از
دیده ی ما رفت زخاطر ببریم...یا که چون فصل خزان آمد و
گل رفت به خواب\"دل به عشق دگری داده ز آنجا
بپریم...وسعت دیده ما خاک قدمهای تو بود\"خاک زیر قدمت
را به دو دنیا بخریم... "
و باز در یک سکوت تلخ و یک عالمه دلتنگی اسیرم….
باز دلم از دنیا و از این زندگی گرفته است….
سهم من در این لحظات تلخ دو چشم خیس است و یک قلب شکسته….
قلبی شکسته که دیگر هیچ امیدی به زندگی دوباره ندارد!
احساس تنهایی میکنم ؛
احساس میکنم تنهایی دوباره جای خالی عشق را با حضور سردش پر کرده است…..
تمام نگاهم به قاب عکست است
تو را میبینم و حسرت آن روزهای شیرین با هم بودنمان را میخورم و دوباره چشمهایم
مثل همیشه بهانه تو را میگیرند!
چه یادگاریهای تلخی را از عشقمان برجا گذاشتی …..
دو چشم خیس ؛
یک قلب شکسته و نا امید ؛
چند خاطره تلخ ؛
یادگاری از عشق تو بود ای بی وفا!
دلم خیلی گرفته؛
اینبار دیگر کسی نیست که دلم را با حرفهایش آرام کند؛
با من درد دل کند و به من امید و دلگرمی بدهد ؛
دیگر کسی نیست که با دستان مهربانش اشکهای مرا از گونه هایم پاک کند
و هم پایم گریه کند …..
تنها خودم هستم ؛
دل پر از دردم است و یک بغض کهنه در گلویم….
هوای دلم ابری است و دلگرفته ؛
کاش دلم بارانی میشد تا از این حال و هوای تلخ بیرون بیایم….
کجایی ای یار بی وفایم ؟
کجایی که زندگی بدون تو یک کابوس است!
دلم بدجور هوایت را کرده است ؛
چرا رفتی؟
رفتی و دلم را با خود نبردی ….
رفتی اما بدان که اینجا تنهاتر از من دیگر هیچ تنهایی نیست ؛
رفتی اما بدان که دیگر در این دنیاهیچکس مثل من دیوانه وار تو را دوست نخواهد داشت…..
هنوز هم چشمهایم از دوری تو بارانی است ؛
و هنوز هم تو با همه بی وفایی ها و سنگ دلی هایت برای من مقدس و عزیزی…
تو لیاقت این قلب شکسته مرا داری و خواهی داشت….
و باز در یک سکوت تلخ و یک عالمه درد نگفته در دلم اسیرم!
کاش بودی و با من درد دل میکردی ؛
کاش بودی و مثل گذشته به من امید میدادی….
مرا با ان صدای مهربانت آرام میکردی ؛ مرا با آن کلام رویاییت درمان میکردی….
همان کلامی که گویا مدتی است فراموش کرده ای و دیگر بر زبان نمی آوری….
اما من هنوز هم به تو میگویم آن کلام مقدس را …..!
دوستت دارم عزیزم…
زندگی بدون تو همین است ….
دلتنگی ؛
غم ؛
غصه ؛
گریه !
زندگی بدون تو همین است ….
یک دل ابری و گرفته و یک عالمه درد در دل!
همانی قلبی که با حضورت یک خانه سرخ و پر از صفا و صمیمیت شده بود
اینک یک ویرانه شده ؛
که در آن ویرانه یک پنجره شکسته و بسته رو به خوشبختی یک قاب شکسته از عکس تو
و یک دنیا دلتنگی است……
دلم بدجور گرفته است ؛
دلی که دیگر حتی با بهانه های چشمانم نیز آرام نمی شود!
چشمانم از من شاکی اند ؛
قلبم مرا نفرین میکند و دستانم تشنه گرفتن دستان مهربان تو اند
چه بغض ها که در گلو
رسوب شد، نیامدی
خلیل آتشین سخن،تیر
به دوش بت شکن
خدای ما دوباره سنگ
و چوب شد، نیامدی
برای ما که خسته ایم
و دل شکسته ایم نه
ولی برای عده ای چه
خوب شد نیامدی
تمام طول هفته را به
انتظار جمعه ها
دوباره صبح، ظهر،
نه! غروب شد، نیامدی
گفتی: غزل بگو! چه بگویم؟ مجال کو؟ شیرین من، برای
غزل شور و حال کو؟ پر می زند دلم به هوای غزل، ولی
گیرم هوای پر زدنم هست، بال کو؟ گیرم به فال نیک
بگیریم بهار را چشم و دلی برای تماشا و فال کو؟ تقویم
چهارفصل دلم را ورق زدم آن برگهای سبز سرآغاز سال کو؟
رفتیم و پرسش دل ما بی جواب ماند حال سؤال و حوصله قیل
و قال کو...؟
اعتباری به خروسِ سحری، نیست دگر
دیر خوابیده و برخاسـتنـش دشـوار است
كوك كن ساعتِ خویش ! ـ
كه مـؤذّن، شبِ پیـش
دسته گل داده به آب
و در آغوش سحر رفته به خواب
كوك كن ساعتِ خویش ! ـ
شاطری نیست در این شهرِ بزرگ
كه سحر برخیزد
شاطران با مددِ آهن و جوشِ شیرین
دیر برمی خیزند
كوك كن ساعتِ خویش ! ـ
كه سحرگاه كسی
بقچه در زیر بغل، راهیِ حمّامی نیست
كه تو از لِخ لِخِ دمپایی و تك سرفه ی او
برخیزی
كوك كن ساعتِ خویش ! ـ
رفتگر مُرده و این كوچه دگر
خالی از خِش خِشِ جارویِ شبِ رفتگر است
كوك كن ساعتِ خویش ! ـ
ماكیان ها همه مستِ خوابند
شهر هم . . . ـ
خوابِ اینترنتیِ عصرِ اتم می بیند
كوك كن ساعتِ خویش ! ـ
كه در این شهر، دگر مستی نیست
كه تو وقتِ سحر، ـ
آنگاه كه از میكده برمیگردد
از صدای سخن و زمزمه ی زیرِ لبش برخیزی
كوك كن ساعتِ خویش ! ـ
اعتباری به خروسِ سحری نیست دگر ، ـ
و در این شهر سحرخیزی نیست
و سحر نزدیک است...
اما پرنده ماده در مجرای آب خود را قرار داده است و کنار او هم آب زیادی جمع شده است.
این پرنده ماده پرهای خود را باز کرده و حجم بدنش به دو برابر حجم معمولی رسیده تا هر چه بیشتر جلو آب را بگیرد.
برای دلی که هیچ ظلمی نکردو هیچ جفایی نکرد و هیچ کس را نیازرد
اما خود ظلم و جفا دید و شکست و خرد شد
برای دلی که نمی دانست نباید دل ببندد..دلی که نمیدانست دل او عاشق دیگری است
میدانی خواستم نفرینت کنم ...نفرینت کنم تا هر آنچه که روزی با من کردی بر سرت بیاید
اما نتوانستم...نتوانستم
بارها سعی کردم اما تا لبانم از هم باز شد دوباره مهر خاموشی بر ان خورد
آخر دلی که عاشق توست چگونه می تواند نفرینت کند ...دلی که روزگاری برای تو می تپید
دوباره خواستم نفرین کنم اما اینبار او را.....او که تو عاشقش بودی....
اما گناه او چیست ؟؟؟؟
او هم عاشق آن نگاه شد اما تو او را می خواستی و من را نه!!
میدانی نه گناه توست نه گناه او
هر چه هست تقصیر دل من است
دلی که نمیدانست برای عاشق شدن باید قلبی عاشق را دید...دلی که لحظه ای بی تو بودن را ندید
و حالا دیر زمانی است که تنهاست...رفتی ..خدایم پشت و پناهت باش
فراموشم کردی خدا کند فراموش نشوی
شکستی خدا کند نشکنی
تنهایم گذاشتی خدا کند تنها نمانی
عاشقم کردی کاش خدا میخواست و عاشقم میشدی
عشق تازه؟! عشق ؟! چه واژه ی غریبی! کی می گه اینا عشقه؟ کی معنی واقعی عشقو می دونه؟؟؟ این عشق هایی که سر کوچه شروع می شه و ته کوچه تموم می شه! کجاش خدایی؟ کی می گه من عاشقم و جونم رو قربون معشوقم می کنم. کی می گه اگه تو با من نمونی من می میرم. هر کی گفته بدون که داره بزرگترین دروغ عمرشو می گه! وقتی باهاش حرف می زنی فکر می کنی که دوست داره اما دریغ که به غیر از تو با عشقای دیگه ای هم حرف می زنه. بعدم یه روز دست رد به سینه ات می ذاره.
یا تو کی می گی عاشقی چرا نگاه های پر عشوه رو دنبال می کنی ؟! مگه تو عاشقش نیستی پس چرا با عشوه ی یکی دیکه از خودت بی خود می شی. چرا با خنده های یکی دیگه می خندی . اما با چشم گریون عشقت گریه نمی کنی. چرا اونو تو تنگنا می ذاری مبادا چشم غریبه ببینش اما خودت با هزار غریبه هم کلام می شی!!! چرا تو که عاشقی بی وفایی می کنی ؟ تو دوستش نداری اینو همه می دونن اما می خوای چند روزی باهاش باشی و بعدش هم ...
بلبل عاشق نیست که دم به دم فریاد می زنه و می گه من عاشق گلم . به خدا بلبل عاشق نیست. عاشق پروانه ست که توی آتش عشقش می سوزه و دم بر نمیاره. هیچ کس نمی فهمه که دل پروانه چه قدر عاشقه؟ تنها پروانه ست که جونشو مِهرِ شمع می کنه، تا یه بار فقط یه بار با شمع هم بستر بشه. نه مثل بلبل که با هر گلی می آمیزه و روی هر شاخه ای آواز عشق سر می ده.
دریغا!
عشق تو نگاه های پر هوس نیست. عشق تو دستای گرم نیست. عشق تو بستر آلوده به خون نیست.
عشق تو چشم های بی قراره. عشق تو نگاه های منتظره. عشق تو شرمی که حتی نگاهش رو از محبوبش می دزده. عشق تو همراهی با یاره. عشق تو حرفایی که هیچ وقت زده نمی شه.
«« این مدعیان در طلبش بی خبرانند******کانرا که خبر شد خبری باز نیامد. »»
آنگاه كه ... ضربه هاي تيشه زندگي را بر ريشه آرزوهايت حس مي كني؛ به خاطر بياور كه... زيبايي شهاب ها از شكستن قلب ستارگان است...
دوست داشتن هميشه گـــفتن نيست گاه سکوت است و گاه نگــــــاه ... غـــــريبه ! اين درد مشترک من و توست که گاهي نمي توانيم در چشمهاي يکد يگــرنگــــاه کنیم...
تو که ميدانستي ، قلب تو نبض من است و نگاه من از دريچه چشمان تو ميگذرد و آواي نالانم با صدايت رنگ ميگيرد و احساس بودنم از وجودت برميايد و با هر تپش ثانيه ها ، تو را عميق تر ميخوانم ، پس چرا هنگام رفتن نگفتي که من هم چشمانم را ببندم ...
بياختيار زندگي ميكنيم. بدون اينكه بخواهيم ميميريم. داريم زندگي مي كنيم و نميتونيم در تولد و مرگ دخالتي داشته باشيم، اما بياييد آنطور كه دوست داريم ديگران را دوست داشته باشيم تا وقتي كه براي هميشه ميرويم خاطرمان در ذهنها و خاطره ها باقي بمونه... بياييد دلي رانشكنيم تا نشكنند دلمان را با آرزوي عمري طولاني و شاد براي همه ....
تنگ ديدارت هستم اگر چه خودم از درون حصار تنهايي ام برايت مينويسم از روزها و خاطرات خوشي سخن ميگويم که تو انها را محو کر ده اي از شروعي مينويسم که پاياني براي ان نيست از ان همه دل بستگي ها ديوانگي ها ...... باور کن اي مهر بان من که تا ابد چشم به راه باز گشتت خواهم بود..
خواهم که شرح دل با تو بگویم جا نمی یابم اگر جایی کنم پیدا تو را تنها نمی یابم اگر جایی کنم پیدا وهم تنها تو را یابم زه شادی دستو پا گم میکنم خود را نمی یابم..
قرار است امشب دو ماهي بميرند که ديگر سراغي ز دريا نگيرند قرار است چشمان ما بسته گردند اگر چه پر از آرزوهاي پيرند و بوي جهنم که آيد از اين شهر و مردان اينجا چه نا سر به زيرند تمام فصولي که مي آيد امسال بدون شک از ابتدا سردسيرند بعيد است امسال دستان سردم بدون بهار شما جان بگيرند و يک سال ديگر گذشت و نفسهام از اين لحظه هاي پر از غصه سيرند شب سرد و بي انتهاي زمستان قدمها مردد ولي ناگزيرند دو خط موازي رسيدن ندارند دو خط موازي فقط هم مسيرند ..
ساخت کد موزیک
مــي انــديــشــــم....
تويي كه تمام لحظات زندگي مرا محاصره كردي.....
تويي كه نمي دانم كي خواهي آمد....
اصلاً بگو ببينم مي آيي؟
مي آيي.... تا با تمام دلتنگي هاي سرزمين آرزوهايم وداع كنم؟
مي آيي.... تا شقايق هاي قلبم دوباره جان بگيرد؟
مي آيي.... تا از درياي نگاهت
قطره اي هم بر كوير چشمانم بريزم؟
مي آيي.... تا ستاره هاي آسمان زندگانيم
از ناله هاي شبانه ام آرام بگيرند؟
كاش مي دانستم از اوج كدامين قله ،
از دل كدامين شب ، از عمق كدامين
جنگل خواهي آمد....
تا برايت قلبم ، اين بزرگ ترين سرمايه ام را
پيش كش آورم و به تو بگويم
دوســتــــت دارم....
نوشته شده در جمعه سی ام دی 1390ساعت
5:9 توسط AmirHj| |
نوشته شده در سه شنبه بیستم دی 1390ساعت
8:31 توسط AmirHj| |
از کجا بنویسم
نوشته شده در چهارشنبه چهاردهم دی 1390ساعت
1:51 توسط AmirHj| |
نوشته شده در دوشنبه دوازدهم دی 1390ساعت
4:49 توسط AmirHj| |
ادامه دارد...
نوشته شده در دوشنبه دوازدهم دی 1390ساعت
3:25 توسط AmirHj| |
دوباره یادت را دیدم ..
نوشته شده در دوشنبه دوازدهم دی 1390ساعت
3:15 توسط AmirHj| |
نوشته شده در جمعه نهم دی 1390ساعت
19:19 توسط AmirHj| |
نوشته شده در جمعه نهم دی 1390ساعت
2:21 توسط AmirHj| |
بالا و پپایین پریدنم از شوق زندگی نیست..،
ماهی روی خاک چه میکند..!!
نوشته شده در پنجشنبه هشتم دی 1390ساعت
3:34 توسط AmirHj| |
در کدامین لحظه دفن شد کودکی ام
که هنوز مجهول است مزارش...
من همان روزها را دوباره میخواهم
کاش تو را بازگشتی بود
و مرا جراتی به جبران...
افسوس رفتی و تمام خاطراتم را
به زیر خاک سرد بردی
افسوس...
شیشۀ نازک احساس مرا دست نزن، چِندشم می شود از لکۀ انگشت دروغ
آن که میگفت که احساس مرا می فهمد ، کو کجا رفت که احساس مرا خوب فروخت..
نوشته شده در دوشنبه پنجم دی 1390ساعت
10:58 توسط AmirHj| |
افسوس نماندی
تا برگ های دفتر خاطراتم را بخوانی
حرف هایم را بشنوی
وغلط های دیکته ی زندگی ام را
درست بنویسی
هنوز در خاطره ی آن روزم
که همبازی کودکی هایم شدی
تا از پله های نوجوانی بالا بیایم
وجوانی ام را به تماشا بنشینم
هنوز حرف هایت
پرده های دلم را می نوازد
وصدایت در کلاس خیالم می پیچد
« آن مرد, با اسب آمد
آن مرد, در باران آمد.»
هنوز چشم انتظارآن روزم
که آن مرد با اسب بیاید
ودر باران اشک هایم,
تن بشوید
و راه چون تو شدن را,
به من بگوید
ای معلم خوبی ها..
عشق پرواز بلندی ست مرا پر بدهید، به من اندیشۀ از مرز فراتر بدهید من به دنبال دل گمشده ای می گردم یک پریدن به من از بال کبوتر بدهید دفتر شعر جنون بار مرا پاره کنید یا به یک شاعر دیوانۀ دیگر بدهید..
نوشته شده در دوشنبه پنجم دی 1390ساعت
10:7 توسط AmirHj| |
آنقــدر مــــرا سرد کـــرد ؛
از خــــودش .. از عشـــق ..
کــه حـــالا بــه جـــای دلبستن ، یــــخ بستــه ام ـ!
آهــــای !!! روی احســاســم پــا نگذاریــد ..
لیـــز می خوریــد ..!
دردم این نیست که او عاشق نیست ... دردم این نیست که معشوق من از عشق تهی است... دردم اینست که با این سردی ها من چرا دل بستم..!!
نوشته شده در سه شنبه پانزدهم آذر 1390ساعت
23:8 توسط AmirHj| |
نوشته شده در سه شنبه پانزدهم آذر 1390ساعت
23:0 توسط AmirHj| |
همه چیز را یاد گرفته ام !
یاد گرفته ام که چگونه بی صدا
بگریم
یاد گرفته ام که هق هق گریه هایم
را با بالشم ..بی صدا کنم
تو نگرانم نشو !!
همه چیز را یاد گرفته ام !
یاد گرفته ام چگونه با تو باشم بی
آنکه تو باشی !
یاد گرفته ام ….نفس بکشم بدون
تو……و به یاد تو !
یاد گرفته ام که چگونه نبودنت را
با رویای با تو بودن…
و جای خالی ات را با خاطرات با تو
بودن پر کنم !
تو نگرانم نشو !!
همه چیز را یاد گرفته ام !
یاد گرفته ام که بی تو بخندم…..
یاد گرفته ام بی تو گریه کنم…و
بدون شانه هایت….!
یاد گرفته ام …که دیگر عاشق نشوم
به غیر تو !
یاد گرفته ام که دیگر دل به کسی
نبندم ….
و مهمتر از همه یاد گرفتم که با
یادت زنده باشم و زندگی کنم !
اما هنوز یک چیز هست …که یاد نگر
فته ام …
که چگونه…..!
برای همیشه خاطراتت را از صفحه دلم
پاک کنم …
و نمی خواهم که هیچ وقت یاد بگیرم
….
تو نگرانم نشو !!
فراموش کردنت” را هیچ وقت یاد
نخواهم گرفت"
نوشته شده در دوشنبه بیست و پنجم مهر 1390ساعت
11:24 توسط AmirHj| |
خواب هایِ خوب و بــد زیــاد می بیـنم
و هَر شـب
فــکر می کنـم
و ایـن غَلتــــهای لعـنتی مـن را
از خواب بیدار میکنـند هَـر شب
نوشته شده در دوشنبه بیست و پنجم مهر 1390ساعت
11:15 توسط AmirHj| |
نوشته شده در سه شنبه هشتم شهریور 1390ساعت
6:4 توسط AmirHj| |
زندگی هیچ نبود،
و به آسانی یک گریه گذشت.
نوشته شده در پنجشنبه سوم شهریور 1390ساعت
0:0 توسط AmirHj| |
نوشته شده در شنبه بیست و پنجم تیر 1390ساعت
16:17 توسط AmirHj| |
امشب قمار می
کنیم
تو و من
یا دلت را
از تو می برم
یا دلم را
به تو می بازم
قرارمان کنار
عشق
نوشته شده در یکشنبه نوزدهم تیر 1390ساعت
5:2 توسط AmirHj| |
شانه هایم زیر بار غم شکست
نوشته شده در سه شنبه دهم خرداد 1390ساعت
1:56 توسط AmirHj| |
كوك كن ساعتِ خویش ! ـ
نوشته شده در دوشنبه بیست و نهم فروردین 1390ساعت
1:28 توسط AmirHj| |
نوشته شده در شنبه بیستم فروردین 1390ساعت
0:7 توسط AmirHj| |
این تصویر خیره کننده پرنده ای را نشان می دهد که برای محافظت فرزندانش بدن کوچکش را مانند یک سد در مقابل آب قرار داده است. او لانه اش را نادانسته در مجرای یک ناودان بنا کرده و حالا که بارندگی آغاز شده، آب باران خانه و جوجه هایش را تهدید می کند
نوشته شده در چهارشنبه هفدهم فروردین 1390ساعت
1:35 توسط AmirHj| |
میدانی دیشب در عمق تنهایهایم ..در سکوت پایان ناپذیر اتاقم...دلم برای خودم سوخت و خاکستر شد
نوشته شده در شنبه سیزدهم فروردین 1390ساعت
15:40 توسط AmirHj| |
عشق سر کوچه ...
نوشته شده در جمعه دوازدهم فروردین 1390ساعت
15:47 توسط AmirHj| |
نوشته شده در جمعه بیستم اسفند 1389ساعت
19:59 توسط AmirHj| |
نوشته شده در پنجشنبه پنجم اسفند 1389ساعت
18:21 توسط AmirHj| |